Πέμπτη, 26 Ιανουαρίου 2012

ΒΗΜΑ - ΒΗΜΑ


 Αυτό είναι ένα γρήγορο σκίτσο που έκανα στο ζωγραφικό μου ημερολόγιο. Εκεί καθημερινά σκιτσάρω, γράφω πρόχειρες σκέψεις, σημειώνω κάποιο χρώμα ή σχέδιο που μου έκανε εντύπωση. Ελπίζω το μπλε ελεφαντάκι να μην έκλεψε την παράσταση?!?!


Το σκίτσο με βοήθησε για να στήσω καλύτερα το σχέδιό μου. Αποφάσισα να δουλέψω το θέμα με ξηρά παστέλ.


Σας δείχνω την πορεία καθώς γεμίζει με χρώμα και τόνους, φως και σκιές


και εδώ είναι... the final work!


Ο ΓΕΡΟΝΤΑΣ


Ξηρά παστέλ σε χαρτί
25 x 35 cm


Καλημέρα !!!

Θα ήθελα να πω μια καλημέρα στους γονείς μας (όσοι τυχεροί τους έχουμε) και γενικότερα στους ανθρώπους τους μεγαλύτερους σε ηλικία. Δώρο Θεού για εμάς και τα παιδιά μας. 

Ναι, ξέρω... η ζωή μας είναι δύσκολη, πολύπλοκη, γεμάτη προβλήματα και σκοτούρες. 
Πόσες φορές έχω μιλήσει απότομα στη μητέρα μου ή έχω σκεφτεί... αχ! άσε με τώρα... τρέχω! Και κάπου έχουμε δίκιο κι εμείς. Πράγματι, τρέχουμε να τα προλάβουμε όλα. Όμως.... ξεχνάμε..
Φέτος το καλοκαίρι έχασα τον πατέρα μου. Υπάρχουν στιγμές που ακόμη αναφέρομαι σ'αυτόν λες και είναι κοντά μας... Όταν χάνουμε κάποιον ή κάτι, πόσο το εκτιμάμε αλήθεια!!!! και μετανιώνουμε για το χρόνο που έφυγε και δεν γυρνάει πίσω.

Ο γέροντας που έφτιαξαν τα παστέλ μου είναι ένας άνθρωπος που έλαμψε με την παρουσία και τη στάση του. Την άνοιξη σε μια πορεία στο Σύνταγμα ανάμεσα σε τόσο κόσμο ένας ηλικιωμένος (έμοιαζε λίγο μ'αυτόν που ζωγράφισα) περπατούσε ανάμεσα στο πλήθος που φώναζε, χειρονομούσε, έριχνε συνθήματα και βρισιές, αγανακτισμένος όπως όλοι μας.. εκείνος όμως έχοντας ένα μειδίαμα στα χείλη αλλά και μια κουρασμένη και απαξιωτική ματιά!   τα έλεγε όλα εκείνη η ματιά του! Πως είναι δυνατόν σ'αυτή την ηλικία, μετά από τόσα δεινά, να βλέπω την Ελλάδα μου να χάνεται, κι εγώ μαζί της!

Φόρος τιμής λοιπόν στους ανθρώπους της τρίτης ηλικίας που με αξιοπρέπεια και κουράγιο αντιμετωπίζουν τη ζωή!

Δευτέρα, 23 Ιανουαρίου 2012

Το κόκκινο βάζο




Λάδι σε καμβά
50 x 70 cm

Καλημέρα και καλή εβδομάδα ας έχουμε Θεέ μου!
Κάθε στιγμή κατακλυζόμαστε από δυσάρεστα νέα και φοβερές ειδήσεις.
Πραγματικά όμως η ζωή χρειάζεται θετική ενέργεια, πείσμα, αγάπη και δύναμη!
Αν σε όλα αυτά προσθέσουμε και λίγη ομόνοια μεταξύ μας... κάτι καλό θα βγει, δεν μπορεί!
Τώρα μου ήρθε η θρυλική πλέον φράση της Πατουλίδου "για την Ελλάδα ρε γ...το". Εγώ θα συμπληρώσω "ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΛΛΗΝΑ ΡΕ Γ...ΤΟ". 
Γι αυτόν τον Έλληνα που παλεύει, προσπαθεί, αγωνίζεται, βοηθάει, συμπαραστέκεται στο διπλανό, αντιστέκεται σε κάθε τι διεφθαρμένο.

Ετσι λοιπόν εγώ είπα να υποδεχτώ την καινούρια εβδομάδα με λουλούδια.. λούλουδια που βρήκα στην αυλή. Λίγη δάφνη, μερικά χρυσάνθεμα και κάτι γαλάζια μικρά που μου ήρθαν δώρο από το γείτονα! (άγνωστο σε μένα το όνομά τους!)
Τα 'στησα μπροστά στο παράθυρο και ... ειδού το θέμα μου!

Λίγη από τη φρεσκάδα τους, κάτι από τη μυρωδιά τους (λέμε τώρα!) και όλα είναι όμορφα!!!!!

Πέμπτη, 19 Ιανουαρίου 2012

Οι φθαρμένες πουέντ


ΟΙ ΦΘΑΡΜΕΝΕΣ ΠΟΥΕΝΤ
25 x 35 cm

ΜΠΑΛΕΤΟ..... αγαπημένο θέμα!
Την περίοδο των γιορτών η μητέρα μου, η κόρη μου κι εγώ είδαμε μια υπέροχη παράσταση από τα μπαλέτα Κρεμλίνου, τη λίμνη των κύκνων. Δυστυχώς δεν είχα παρακολουθήσει ποτέ κάτι τέτοιο, παρόλο που όλες οι μορφές τέχνης με συγκινούν και ιδιαίτερα ο κλασικός χορός. Είναι πραγματικά εκπληκτικό πόση πλαστικότητα έχει το ανθρώπινο σώμα και πόση ένταση συναισθημάτων προκαλεί! Το μόνο δυσάρεστο ήταν η τσιμπημένη τιμή στο εισητήριο! Και σκέφτομαι πόσο υστερεί η χώρα μας σε χώρους τέχνης με προσιτές τιμές και κίνητρα για τα νέα παιδιά. Η παιδεία του ανθρώπου πρέπει να είναι πολύπλευρη και όχι στείρα μαθησιακή! 
Τέλος πάντων, που καιρός για τέτοια....


Ας πάω λοιπόν στο θέμα του έργου μου. Το παπουτσάκι της μπαλαρίνας, οι λεγόμενες πουέντ!
Φανταστείτε πόσες ώρες εξάσκησης για μια χορεύτρια..
Ένας έμπειρος χορευτής χρειάζεται περίπου 1 ζευγάρι το μήνα ή δίμηνο, ένας επαγγελματίας – 4-5,  ενώ μια σολίστα θέλει  20 ζευγάρια πουέντ το μήνα (2-3 ζευγάρια για μια παράσταση)!!!
Σ' αυτές λοιπόν τις πουέντ που ζωγράφισα ο χρόνος έχει αφήσει τα σημάδια του πάνω τους και η ιστορία τους είναι μεγάλη. Ισως και γι αυτό νιώθω πως είναι πιο γοητευτικές!

Τετάρτη, 18 Ιανουαρίου 2012

Το λιόδεντρο


ΜΙΚΤΗ ΤΕΧΝΙΚΗ

"ΛΙΟΔΕΝΤΡΟ"

ΠΑΣΧΑ 2010


ΛΑΜΠΑΔΕΣ

Λαμπάδες για κορίτσια και αγόρια ... κάθε ηλικίας !





Τα ρόδια μας εύχονται καλή τύχη!


ΠΑΣΤΕΛ

Το παλιό εξοχικό


ΑΚΟΥΑΡΕΛΑ


Ενας όμορφος διαγωνισμός!


ΕΛΑΙΟΓΡΑΦΙΕΣ

ΕΝΑ ΓΛΥΚΟ ΑΝΤΙΟ
30 x 40 cm
ΛΑΔΙ ΣΕ ΚΑΜΒΑ
Η ζωγράφος Μαριέλα Κωνσταντινίδου στο blog της διοργάνωσε ένα διαγωνισμό ζωγραφικής.
Συμμετείχα λοιπόν με μεγάλη χαρά και αποφασιστικότητα να αδράξω την ευκαιρία για ένα ωραίο ταξίδι.
Το ταξίδι αυτό ξεκίνησε όταν αποφάσισα ποιό από τα τρία θέματα που μας είχαν δοθεί θ' ακολουθήσω!
Στη συνέχεια άφησα τα χρώματα να δώσουν ζωή σ'αυτό το θέμα, που μου έβγαζε μια γλυκιά μελαγχολία κι ένα αντίο στη θάλασσα που με καλεί.
Τέλος, ακόμη και η αναμονή για το αποτέλεσμα προσέδωσε στο έργο μου μια πινελιά ακόμη.
Όμως, το σημαντικότερο ήταν πως αρκετοί αναγνώστες μου χάρισαν την ψήφο τους και αυτό με έκανε πολύ χαρούμενη και ικανοποιημένη γι' αυτό το γλυκό ταξίδι!

Η άνοιξη και ο χειμώνας, χέρι χέρι


ΒΟΤΣΑΛΑ



...οι πεταλούδες μου μετακόμισαν!


Σήμερα μπήκε η άνοιξη... ας την υποδεχτούμε με όμορφες πεταλούδες!




Πέταξαν οι πεταλουδίτσες μου απ'το παλιό μου blog ...

ΣΑΝΤΟΡΙΝΙΟΣ ΑΓΕΡΑΣ ΦΥΣΗΞΕ


ACTION PAINTING

"ΣΑΝΤΟΡΙΝΙΟΣ ΑΓΕΡΑΣ ΦΥΣΗΞΕ"
ΜΙΚΤΗ ΤΕΧΝΙΚΗ
35 x 50 cm
"ΣΑΝΤΟΡΙΝΙΟΣ ΑΓΕΡΑΣ ΦΥΣΗΞΕ"
H ζωγραφική της δράσης ή αλλιώς "action painting", ανήκει στο κίνημα του αφηρημένου εξπρεσσιονισμού και πατέρας της είναι ο Jackson Pollock.
Πήρα μέρος στο εργαστήριο που διοργάνωσε η ζωγράφος Μαριέλα Κωνσταντινίδου στις 16 Μαρτίου, στο χώρο που διεξάγεται η έκθεσή της. (Σπυροπούλειο Πνευματικό Κέντρο Ν.Ψυχικού). Σ'αυτόν τον πολύ όμορφο χώρο, με φόντο τα υπέροχα έργα της, αφήσαμε το μελάνι να τρέξει και τη φαντασία μας να ξεφύγει...
Ήταν ένα πολύ ωραίο ταξίδι που με οδήγησε σ'αυτό το Σαντορινιό τοπίο... η καθοδηγούμενη κίνηση έμπλεξε με το τυχαίο! Το μελάνι όρισε τα πλαίσια, η ακουαρέλα έγινε ένα με το λαδοπαστέλ και όλα ζυμώθηκαν με τα μαλακά παστέλ...
Το αποτέλεσμα με ταξίδεψε μέχρι το Αιγαίο κι έφερε μυρωδιές κι ανέμους...

Τρίτη, 17 Ιανουαρίου 2012

ΜΙΚΡΟΣ ΑΕΤΟΣ


ΕΛΑΙΟΓΡΑΦΙΕΣ

Η ελευθερία του αετού .... ζηλεύω !

ΠΑΣΧΑ 2011


Φέτος οι λαμπάδες για τα βαφτιστήρια μου είχαν θέμα την ελιά!
 Πάντα μου άρεσε η ελιά... το δέντρο, οι καρποί της, τα ασημοπράσινα φύλλα της!
 Όμως φέτος το Νοέμβριο μια ελιά στο εξοχικό μας στη Λούτσα στάθηκε αφορμή να την αγαπήσω ιδιαίτερα...
 Είχαν γείρει τα κλαδιά της από τον απίστευτα πολύ καρπό .... πολλές μικρές αλλά και μεγάλες ελιές...
 ακόμη και αρκετές τεράστιες! Με πολύ κόπο (ομολογουμένως) αλλά και χαρά κάναμε τη συγκομιδή (ακόμη και τα παιδιά)...
 Στη συνέχεια ακολούθησα τις οδηγίες της μητέρας μου και τις ξαλμύρισα.... αρκετές φορές!!!
 Μετά από κάποιες μέρες είχα παραταγμένα στον πάγκο της κουζίνας μου μεγάλα βάζα, γεμάτα με...
... τον πολύτιμο καρπό μέσα στο καταπράσινο λάδι τους!!! Αυτή η διαδικασία μ'έφερε πιο κοντά στη φύση! Αντλώ πάντα μέσ'απ'αυτήν χαρά, δημιουργία. Η αέναη αναγέννησή της, η απίστευτη γενναιοδωρία της με γεμίζουν ελπίδα για το αβέβαιο μέλλον μας.
Ελιές λοιπόν στα βάζα μου .... ελιές και στις λαμπάδες!!!!
ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ στην καρδιά και στην ψυχή μας!!
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...