Πέμπτη, 26 Ιανουαρίου 2012

Ο ΓΕΡΟΝΤΑΣ


Ξηρά παστέλ σε χαρτί
25 x 35 cm


Καλημέρα !!!

Θα ήθελα να πω μια καλημέρα στους γονείς μας (όσοι τυχεροί τους έχουμε) και γενικότερα στους ανθρώπους τους μεγαλύτερους σε ηλικία. Δώρο Θεού για εμάς και τα παιδιά μας. 

Ναι, ξέρω... η ζωή μας είναι δύσκολη, πολύπλοκη, γεμάτη προβλήματα και σκοτούρες. 
Πόσες φορές έχω μιλήσει απότομα στη μητέρα μου ή έχω σκεφτεί... αχ! άσε με τώρα... τρέχω! Και κάπου έχουμε δίκιο κι εμείς. Πράγματι, τρέχουμε να τα προλάβουμε όλα. Όμως.... ξεχνάμε..
Φέτος το καλοκαίρι έχασα τον πατέρα μου. Υπάρχουν στιγμές που ακόμη αναφέρομαι σ'αυτόν λες και είναι κοντά μας... Όταν χάνουμε κάποιον ή κάτι, πόσο το εκτιμάμε αλήθεια!!!! και μετανιώνουμε για το χρόνο που έφυγε και δεν γυρνάει πίσω.

Ο γέροντας που έφτιαξαν τα παστέλ μου είναι ένας άνθρωπος που έλαμψε με την παρουσία και τη στάση του. Την άνοιξη σε μια πορεία στο Σύνταγμα ανάμεσα σε τόσο κόσμο ένας ηλικιωμένος (έμοιαζε λίγο μ'αυτόν που ζωγράφισα) περπατούσε ανάμεσα στο πλήθος που φώναζε, χειρονομούσε, έριχνε συνθήματα και βρισιές, αγανακτισμένος όπως όλοι μας.. εκείνος όμως έχοντας ένα μειδίαμα στα χείλη αλλά και μια κουρασμένη και απαξιωτική ματιά!   τα έλεγε όλα εκείνη η ματιά του! Πως είναι δυνατόν σ'αυτή την ηλικία, μετά από τόσα δεινά, να βλέπω την Ελλάδα μου να χάνεται, κι εγώ μαζί της!

Φόρος τιμής λοιπόν στους ανθρώπους της τρίτης ηλικίας που με αξιοπρέπεια και κουράγιο αντιμετωπίζουν τη ζωή!

7 σχόλια:

  1. Κατερίνα αρχικά θέλω να σου πω πως καταλαβαίνω απόλυτα τα συναισθήματα που γεννιούνται από την απώλεια ενός γονιού γιατί κι εγώ έχασα τη μητέρα μου το καλοκαίρι που μας πέρασε και ακόμα δυσκολεύομαι να συνειδητοποιείσω πως δεν θα την ξαναδώ. Επίσης είναι απαράδεκτο να βρίσκονται σε κατάσταση μιζέριας οι ηλικιωμένοι που τόσο καιρό πλήρωναν τους φόρους και πέρασαν τα καλύτερα τους χρόνια δουλεύοντας σκληρά για να πάει "μπροστά" αυτή η χώρα. Επειδή όμως ζούμε στην Ελλάδα που όλα είναι δυνατά.... πιστεύω πως μας περιμένουν ακόμα δυσκολότερες μέρες.

    Τώρα τι να πω για το έργο σου, το θαυμάζω εδώ και ώρα και φυσικά σου δίνω τα συγχαρητήρια μου. Πιστεύω πως έχεις κάνει εξαιρετική δουλειά τόσο με τα χρώματα όσο και με την έκφραση του ηλικιωμένου κυρίου. Μπράβο σου!!!

    Καλημέρα!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Η κατάντια της χώρας μας φάνηκε για άλλη μια φορά χθες το πρωί στο Σύνταγμα με τους παραγωγούς της Θήβας και τις ουρές των ανθρώπων για λίγες πατάτες και κρεμμύδια..

      Απίστευτη η απώλεια του γονιού Κατερίνα μου... όποια ηλικία και να έχει! Σε νιώθω.

      Μάλλον η συναισθηματική μου φόρτιση βοήθησε στην απόδοση του έργου.. σ'ευχαριστώ πολύ!

      Διαγραφή
  2. Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Νομίζω πως θα ανοίξει το στόμα του, αν αρχίσει να μου λέει τα παράπονά του για την Ελλάδα....τόσο ζωντανό τον έφτιαξες!!!! Μπράβο σου για άλλη μιά φορά Κατερίνα μου!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αννα μου
      δε λέει να μιλήσει όμως... όπως δε μιλάμε όλοι μας! άστα!!!
      τα παστέλ δεν τα έχω δουλέψει αρκετά, χαίρομαι γι αυτό διπλά. Καλό βράδυ!

      Διαγραφή
  4. Όταν φεύγουν οι γονείς,το παιδί χάνει την αγκαλιά του...μια αγκαλιά διαφορετική από τις άλλες, αυτή που του δίνει ασφάλεια και του μαλακώνει τον πόνο. Αυτή είναι η φυσική εξέλιξη στον κύκλο της ζωής και αλίμονο εάν συμβεί αλλιώς.Δεν παύει όμως να είναι οδυνηρή.Νομίζω πως δεν συνηθίζεις ποτέ την απουσία...είναι κι όλη αυτή η διαδικασία...να νιώθεις ανήμπορος να τους βοηθήσεις...αυτούς που πάντα φρόντιζαν για σένα...να πρέπει να αναπληρώνεις τα κενά της δημόσιας υγείας για να τους προσφέρεις αξιοπρέπεια στην αρρώστια,στον πόνο...Έχασα τον πατέρα μου κι εγώ πριν ενάμιση χρόνο Κατερίνα κάνοντας ό,τι ήταν δυνατό,μα τώρα αγωνιώ εάν θα μπορώ να κάνω τα αντίστοιχα στη μητέρα μου...μας ήρθαν μαζεμένα όλα και ήρθε κι αυτή η τρέλα που ζούμε όλοι,που δεν ξέρουμε τι θα μας ξημερώσει...Ο πολιτισμός μιας χώρας κρίνεται από το πως συμπεριφέρεται στην τρίτη ηλικία κι εδώ παίρνουμε πολλά μηδενικά και ως κράτος αλλά και ως πολίτες πολλές φορές. Για τον πίνακά σου στα έχω πει, είναι πολύ αξιόλογη δουλειά.Μ'αρέσει που δουλεύεις με παστελ,είναι κλασσικό υλικό για προσωπογραφίες και κοντινό στα αγαπημένα μου χρωματιστά μολύβια.Καλό βράδυ και θα συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Αχ Μαρία μου,
    σε καταλαβαίνω, με καταλαβαίνεις...
    πολλές φορές τα λόγια δεν μπορούν να υποκαταστήσουν την ανθρώπινη παρουσία, όμως τα δικά σου μπήκαν μέσα στην ψυχή μου! Όπως τα περιγράφεις είναι δυστυχώς τα πράγματα!
    αυτοί που νιώθουμε έτσι λοιπόν, συνεχίζουμε
    τα φιλιά μου

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...