Πέμπτη, 26 Ιανουαρίου 2012

ΒΗΜΑ - ΒΗΜΑ


 Αυτό είναι ένα γρήγορο σκίτσο που έκανα στο ζωγραφικό μου ημερολόγιο. Εκεί καθημερινά σκιτσάρω, γράφω πρόχειρες σκέψεις, σημειώνω κάποιο χρώμα ή σχέδιο που μου έκανε εντύπωση. Ελπίζω το μπλε ελεφαντάκι να μην έκλεψε την παράσταση?!?!


Το σκίτσο με βοήθησε για να στήσω καλύτερα το σχέδιό μου. Αποφάσισα να δουλέψω το θέμα με ξηρά παστέλ.


Σας δείχνω την πορεία καθώς γεμίζει με χρώμα και τόνους, φως και σκιές


και εδώ είναι... the final work!


Ο ΓΕΡΟΝΤΑΣ


Ξηρά παστέλ σε χαρτί
25 x 35 cm


Καλημέρα !!!

Θα ήθελα να πω μια καλημέρα στους γονείς μας (όσοι τυχεροί τους έχουμε) και γενικότερα στους ανθρώπους τους μεγαλύτερους σε ηλικία. Δώρο Θεού για εμάς και τα παιδιά μας. 

Ναι, ξέρω... η ζωή μας είναι δύσκολη, πολύπλοκη, γεμάτη προβλήματα και σκοτούρες. 
Πόσες φορές έχω μιλήσει απότομα στη μητέρα μου ή έχω σκεφτεί... αχ! άσε με τώρα... τρέχω! Και κάπου έχουμε δίκιο κι εμείς. Πράγματι, τρέχουμε να τα προλάβουμε όλα. Όμως.... ξεχνάμε..
Φέτος το καλοκαίρι έχασα τον πατέρα μου. Υπάρχουν στιγμές που ακόμη αναφέρομαι σ'αυτόν λες και είναι κοντά μας... Όταν χάνουμε κάποιον ή κάτι, πόσο το εκτιμάμε αλήθεια!!!! και μετανιώνουμε για το χρόνο που έφυγε και δεν γυρνάει πίσω.

Ο γέροντας που έφτιαξαν τα παστέλ μου είναι ένας άνθρωπος που έλαμψε με την παρουσία και τη στάση του. Την άνοιξη σε μια πορεία στο Σύνταγμα ανάμεσα σε τόσο κόσμο ένας ηλικιωμένος (έμοιαζε λίγο μ'αυτόν που ζωγράφισα) περπατούσε ανάμεσα στο πλήθος που φώναζε, χειρονομούσε, έριχνε συνθήματα και βρισιές, αγανακτισμένος όπως όλοι μας.. εκείνος όμως έχοντας ένα μειδίαμα στα χείλη αλλά και μια κουρασμένη και απαξιωτική ματιά!   τα έλεγε όλα εκείνη η ματιά του! Πως είναι δυνατόν σ'αυτή την ηλικία, μετά από τόσα δεινά, να βλέπω την Ελλάδα μου να χάνεται, κι εγώ μαζί της!

Φόρος τιμής λοιπόν στους ανθρώπους της τρίτης ηλικίας που με αξιοπρέπεια και κουράγιο αντιμετωπίζουν τη ζωή!
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...